September in Nederland

Misschien is het vreemd, misschien ook niet, maar sinds dat we terug in Nederland zijn is de aandrang om de weblog bij te houden een stuk minder geworden. Waarschijnlijk omdat we het toch erg druk hebben met het (her)inrichten van ons nieuwe leven. De eerste weken bestond dit vooral uit het weer op orde brengen van ons huis. Niet dat de huurders het slecht hadden achtergelaten, maar we wilden, nu het huis leeg was en voordat de container ergens eind september zou komen, veel schilderwerk doen. Inmiddels zijn we bijna 4 weken terug en zijn de benedenverdieping en alle slaapkamers op de eerste verdieping klaar. Natuurlijk zijn de kinderen weer naar school en hebben we de naaste familie en een aantal vrienden alweer gezien. De eerste zondag dat we in ons huis zaten was er meteen een buurtfeest. Om practische redenen was dat na in plaats van voor de zomervakantie georganiseerd en was natuurlijk een prachtige gelegenheid iedereen weer eens te zien. Op maandag moesten Martijn en Laureen hun lesroosters ophalen van school om daarna dinsdag het diepe in te springen. Alhoewel het absoluut andere koek is dan de Thaise koek in Hua Hin en ze dagelijks behoorlijk wat meer huiswerk te maken hebben, gaan ze nog steeds met veel zin elke dag naar school. Op vrijdag 18 september zijn we ter ere van de 73e verjaardag van mijn moeder met de familie uit gaan eten. Natuurlijk zijn we ook op banenjacht. Elise heeft inmiddels succes; zij gaat vanaf 1 oktober werken in de vervangerspool van 1 van de onderwijsstichtingen hier in Eindhoven. Ikzelf ben nog zoekende, maar we zijn vol vertrouwen dat ook ik snel aan de bak zal komen. Afgelopen donderdag de 24e kwam dan de container. Om 11 uur was ie present, anderhalf uur later was ie alweer gelost! Het was voornamelijk sjouwwerk, zorgen dat de 129 dozen in de juiste ruimtes zouden komen te staan. Verder hoefden ze weinig uit te pakken en niets te installeren, dus om half 1 vertrokken ze weer richting Vlaardingen. Alles bij elkaar viel het transport erg mee en uiteindelijk is er maar 1 vaas en is er 1 van de snuisterijtjes die we hadden meegenomen gesneuveld. Vanaf donderdagmiddag zijn we aan het sleutelen en uitpakken gegaan en staan de bedden en het gros van de andere meubelen inmiddels op hun plek. Als zeer welkome afwisseling kwamen Ernst en Rita vrijdag op bezoek. We hebben ze mee uit eten genomen naar "Tante Kees", een restaurant van een vriend van Stephan en Yvonne. Leuk om Nederlandse ervaringen uit te wisselen. Nog een paar dagen en je zou niet meer zeggen dat hier minder dan een week geleden een 30 kuubs container is gelost. Vanochtend wordt het oud papier opgehaald. Hopelijk nemen ze al het spul dat bij ons voor de deur staat ook mee...

Terug in Nederland / Back in The Netherlands

Nadat we dinsdagochtend de auto hadden teruggebracht naar Edwin, 's-middags afscheid hadden genomen van Jan en Luus en dinsdagavond ons afscheidsdiner hadden genoten met Simone en Marleen en Cor en Conny (Conny vloog met ons mee naar NL), ging om half 5 woensdagochtend de wekker voor de grote dag. Snel wassen, aankleden, laatste spullen in de koffers en alles naar beneden toe. De koffers waren behoorlijk zwaar. De grootste woog uiteindelijk 38 kilo en daar moesten we op het vliegveld nog wat uithalen (ompakken) om aan de maximale 32 kg te komen. Gelukkig ging Conny met ons mee, die, met een weekje Nederland in het vooruitschiet, alleen handbagage bij zich had. Anders zou de kans op bijbetaling met zo'n 40 kilo overgewicht toch wel reëel zijn geweest. Om kwart over 5 kwamen de eerste medereizigers al aan: Frances en Eva reden mee om ons in Bangkok uit te zwaaien. Verder kwamen Jamie en Nick ons in Hua Hin uitzwaaien en kwam Cor Conny brengen. Iets over half 6 waren we weg; naast chauffeur Preecha 7 personen, een hond in haar bench, 4 koffers en een ruime handvol aan handbagage. Het vliegtuig zou om 11 uur vertrekken, dus we hadden tijd genoeg. Op Suvarnabhumi meteen naar de incheckbalie, waar eerst de papieren van Nera gekopieerd werden. Daarna inchecken, Nera wegbrengen en afscheid nemen. Bij aankomst bij gate D07 konden we direct doorlopen. We zaten in rij 46 van een Airbus 330 / 200 (van de 300 waren er recentelijk een paar neergestort, dus dat was een redelijke geruststelling). De piloot was erg mededeelzaam over een heleboel details als kerosineverbruik, waar vlogen we overheen, etc., etc., erg leuk. De maaltijden waren meer dan acceptabel, de vlucht erg rustig, de zitplaatsen iets aan de krappe kant. Het was voor het eerst dat we zo vroeg op de ochtend vlogen. Het aardige daarbij was dat we dus einde van de ochtend vertrokken en diezelfde dag, begin van de avond, aankwamen. Het was dus continu licht. Eigenlijk echt een behoorlijk lange dag. Nu (2 nachten later) hebben we eigenlijk prima geslapen, wel de afgelopen 2 dagen behoorlijk vroeg wakker (half 8 en 7 uur), maar ja, er is ook een hoop te doen!

Op het vliegveld van Düsseldorf waren de douanemedewerkers onder de indruk van al het papierwerk (... maar wisten niet zo goed wat er mee aan te vangen...) en het duurde nog geen kwartier om Nera weer mee te krijgen. Ook hier ging alles weer gladjes. Ook leek Nera wat minder gestresst dan 2 jaar geleden. Bij de uitgang stond de hele familieschare met spandoek ons weer op te wachten: opa's en oma's, Rob, Nok en Robin, Esther, Frank, Jens en Jesper, Theo en Lies en Hilde en Pim. Thuis aangekomen werd de champagne uit de kast gehaald en de taart aangesneden. De verwachtte friet moest nog een dagje op zich laten wachten. Many en José en Frank, Hetty, Lotte en Mirte kwamen nog en alhoewel we het niet echt laat maakten (alhoewel er voor ons 5 uur bij de tijd opgeteld moest worden) hebben we een erg geslaagde thuiskomst kunnen vieren.

Donderdagochtend was het tijd voor de inschrijving bij de Gemeente Eindhoven. Kleine moeite, binnen half uurtje gepiept. Geen kosten, ook mooi! Daarna om 11 uur naar ons huis. Erik stond al klaar en heeft een korte rondleiding verzorgd. Alles zag er prima uit. Wel moet de tuin een behoorlijke beurt krijgen en moeten we even kijken hoe we wat olievlekken van de oprit afkrijgen. Even bij buurvrouw Ester een glaasje gedronken, Kees en Lilian begroet en even bij Marielle langsgeweest. Laureen ging meteen naar nieuwbakken vriendinnen Tamara en Melanie een paar deuren verder. Daarna snelsnel spulletjes pakken, want Laureen moest rond enen worden afgezet bij Rosalie waar ze haar eerste feestje al weer te pakken had. Martijn had intussen een afspraak met Bas en Michiel gemaakt om ´s-avonds uit te gaan. Beiden waren afgelopen nacht dus onder de pannen.

Het nieuwe leven is weer prima begonnen!

De laatste loodjes... / The last straws...

Het was een week van laatste keren... Met als hoogtepunt de afscheidsfeesten van Martijn en Laureen op zaterdag 29 augustus. Laureen had de vaste kern van haar klas uitgenodigd, friet met kipnuggets vanaf 7 uur en daarna zo lang mogelijk films kijken. Uiteindelijk zijn ze langer wakker gebleven dan de 15- tot 18-jarigen die op Martijn zijn deel van het feest kwamen. Martijn zijn aanhang kwam rond negen uur, ze hadden 2 bankstellen buiten op het terras gezet en hebben daar tot 12 uur "ingedronken". Daarna heb ik ze naar de plaatselijke club "Check Cheu" gebracht, waar ze samen met een aantal andere vrienden en leerkrachten nog tot half 4 hebben gefeest. De meesten kwamen weer terug naar ons en hebben toen op Martijn zijn kamer geslapen; 9 man op een kleine 20 m2, lekker knus. De volgende ochtend was er vanaf 9 uur weer volop leven en om 1 uur 's-middags was het ergste leed geleden... rust... slapen! Zondag hebben we 's-avonds gegeten bij de Pasta Factory, een Italiaan waar we weinig komen vanwege de verondersteld hoge prijzen. Afgezet tegen de andere pizzerias viel dat, voor wat betreft de pizzas, zelfs wel mee! Tel daarbij de 10% korting op met de Thailandrestaurant kaart en we hadden heerlijk gegeten voor een redelijke prijs.

Maandag natuurlijk naar Bangkok geweest. Ook was het Wan, onze werkster, haar laatste dag bij ons. Omdat we een heleboel spullen over hadden ging ze op het einde van de dag ongelofelijk zwaar beladen op haar (kinder)fietsje weg. Als iemand nog een werkster zoekt, wij hebben haar telefoonnummer!

Voor de avond waren we uitgenodigd bij Alia en Dick en hebben we, samen met ex-straatgenoten Stephan en Yvonne, lekker gebarbecued en nog wat nagebabbeld. Morgen, dinsdag, ga ik 's-ochtends de auto wegbrengen, wordt het huis gecontroleerd aan het einde van de ochtend, ga ik nog proberen ergens in de middag toch nog een laatste keer te tennissen, gaan we eind van de middag nog afscheid nemen van Jan en Luus en wordt de Thailand-periode afgesloten met een etentje met Simone, Marleen, Cor en Conny, bij Khun Oy (om de hoek, we hebben dan geen auto meer...).

Woensdagochtend half 6 komt de taxi ons ophalen (Preecha voor de kenners!), zodat we toch zeker voor negenen op Bangkok zijn, inchecken, hond wegbrengen en dan vertrekt om 11 uur vlucht AB1751 van Air Berlin om ons om kwart over 6, begin van de avond, in Duesseldorf weer aan de grond te zetten.

Hond exporteren vanuit Thailand / Exporting dog from Thailand

Toen wij twee jaar geleden naar Thailand kwamen, kwamen we met ons vijven, niet met ons vieren, want sinds oktober 2005 was ons gezin uitgebreid met Nera, onze trouwe, lieve, hyperactieve, op tennisballen gefixeerde kruising tussen een blonde Labrador en een 3-(4-?)kleurige Heidwachtel. Nera ziet er uit als een kleine Labrador en is... zwart! Voordat we naar Thailand kwamen is Nera gechipt en heeft ze steeds haar Rabies-injecties gehad, erg belangrijk voor later, een terugkeer vanuit het buitenland terug naar Nederland. Hier in Thailand hebben we weinig echte problemen met haar gehad. Ze was en is nog steeds erg enthousiast en heeft voornamelijk last gehad van vlooien en teken. Hiervoor kreeg ze vrijwel maandelijks een injectie, welke erg goed hielp. In geval van overmatige spanning wil ze nog wel eens wat laten lopen, maar daar hebben we de laatste tijd gelukkig weinig last van. Als we weg gingen dan kon Nera bij vriendin Indy van Simone en Marleen spelen (als zij weg moesten kon Indy hier logeren). Met onze terugtocht naar Nederland moesten we de exportpapieren in orde maken. Dat betekende: 1) een gezondheidsverklaring bij een plaatselijke dierenarts halen (geen probleem, 2,5 euro), 2) haar dierenpaspoort moest in orde zijn (geen probleem, ook hier in Thailand geven ze, van hetzelfde merk, de jaarlijkse Rabies-prik), kopietjes van de paspoort van het baasje (ook zo gepiept, 15 cent), maar 4) we moesten haar ook nog eens, max. 3 dagen voor vertrek, mee naar Suvarnabhumi (het vliegveld in Bangkok) nemen om haar daar te laten keuren. Maandagochtend 31 augustus ben ik om 6 uur in de auto gestapt om de keuring (en daarmee de pepierhandel) in orde te laten maken. Hua Hin - Bangkok is inmiddels een peuleschil; ruim 200 kilometer in een uur of 2. Redelijk goede wegen (die nog steeds verbeterd worden, zij het niet zo mooi strak als in Europa, maar continu 120 is nauwelijks ergens een probleem), alleen de ochtendspits gooide wat roet in het eten en zorgde voor een half uurtje vertraging. Het vliegveld staat al 50 kilometer voor Bangkok aangegeven, het ligt zo'n 40 kilometer voorbij Bangkok in de richting van Pattaya. Net over negenen kwam ik (kwamen we) aan op Suvarnabhumi Airport, bordjes Free Customs Zone volgen en daar naar gebouw 20 rijden. Melden, kwartiertje wachten, dierenarts (neem ik aan) erbij, temperatuur meten, gebit, ogen en oren bekijken, fotootje maken en klaar is Kees. Daarna nog een half uur wachten en de papieren zijn klaar; drie setjes, waarvan er 1 voor de export bij het wegbrengen van Nera op Suvarnabhumi en 1 voor het ophalen van Nera in Duesseldorf. Kosten: 50 baht, 1 euro. We zouden Nera in Duesseldorf zo mee moeten krijgen.

Artikel / Article in DIGM

Naar aanleiding van onze vakantie aan het Chinese vasteland en Hong Kong in april dit jaar heeft Eric Swinckels, mede-inwoner van Hua Hin, mede-Eindhovenaar en uitgever van het Business & Lifestyle Magazine "DIGM" (http://www.digm.eu/) mij gevraagd een stukje te schrijven over ons bezoek aan de metropool Hong Kong. Later dit jaar zal het, in Eindhoven of 1 van de andere Hollandse "metropolen", worden gepubliceerd. Gaaf!

Thai brother is watching you...

Geen idee wat de Thaise overheid zich momenteel bezielt met het controleren van het internetgebruik. Alleen vandaag al kreeg ik twee foutmeldingen, 1 maal bij het uitloggen vanuit Hotmail (dus naar een standaard msn-pagina) en 1 maal na het doen van 1 van die geweldig wazige (maar op zich wel leuke, maar verre van obscene en staatsgevaarlijke) Facebook testjes. Vreemd, heeeel vreemd...

Afscheid(sfeest), rijles / Part(y)ing, driving lesson

Ergens op een achterafweggetje, op een steenworp afstand van de achtertuin van de koning, was het zaterdag dan toch zo ver; Martijn kreeg z'n eerste (auto)rijles! Rondtoeren op de brommer (motorbike, 125 cc) is al de gewoonste zaak van de wereld, maar een eerste autorijles stond nog op het verlanglijstje voordat we terug naar Nederland zouden gaan. Elise ging met Martijn op weg en... ze kwamen met een grote glimlach om de mond terug! De eerste paar minuten dat de diverse handelingen tegelijkertijd uitgevoerd moesten worden was natuurlijk even wennen, maar hij had het toch redelijk snel onder de knie. Maar ja, brede weg... links rijden... schakelen met links... ff afwachten hoe het in Nederland verder zal gaan! Afgelopen vrijdag hadden we natuurlijk ons afscheidsfeest voor vrienden en bekenden (geen familie deze keer!). Gezellige boel. Top, "onze" Japanner, was met zijn brommer met zijspan ("winkeltje" aan de zijkant) gekomen en had, voor de liefhebbers, o.a. een paar bakken sushi gemaakt. Bij BamBam hadden we, weer o.a., chicken hot pan en Massaman gehaald en op de markt nog 150 satestokjes. De 250 liter koelbox (geleend van de ijsblokjeswinkel) was met 100 liter ijs gevuld voor 2,5 euro, waardoor de drank keurig koel geserveerd kon worden. We hadden Wan, onze "poets", gevraagd de avond aanwezig te zijn om te ruimen en aan te vullen, maar het was duidelijk dat dit geen dagelijks kostje voor haar was. Wel lekker dat we, toen het net na elven leeg begon te lopen (in Thailand wordt het veelal geen latertje met feestjes), haar hadden en dat ze meehielp de boel snel aan kant te krijgen. Om 12 uur stond alles, gewassen en wel, weer op z'n plek. Zaterdag gebruikt om alles weer terug te brengen naar waar we het vandaan hadden gehaald: tafels, stoelen en glazen naar de tempel, koelbox en ijsbalen terug naar de ijsblokjeswinkel, schalen terug naar BamBam en de vuile tafellakens (ook van BamBam geleend) naar de wasserette. Zondag zijn we 's-middags nog een uurtje naar Anja en Christ gegaan om definitief (in ieder geval voor wat betreft Thailand en voor tenminste 2 weken...) afscheid te nemen: Christ en Anja en hun kinderen gaan ook terug naar Nederland, gaan in eerste instantie bij haar ouders in Helmond inwonen, maar met het idee om zich in Eindhoven te vestigen, in de buurt van de tweetalige (middelbare) school van de oudste twee. Vandaag, maandag, was een regeldag; naar immigration voor juiste papieren om de brommer te kunnen verkopen eind deze week. Daarna naar de bank, want ergens was ik het bankboekje kwijtgeraakt. Ik werd eerst naar het politiebureau gestuurd om een verklaring van vermissing op te halen (40 cent), waarna ik voor 1 euro weer het nieuwe bankboekje kreeg. Verder was de stroomadapter van mijn notebook (de oudere Asus) defect geraakt, en bracht de nieuwe, Chinese, op verschillende Volt-standen in te stellen adapter, geen soelaas. Uiteindelijk voor 80 euro een nieuwe moeten bestellen die, als het goed is, over 3 of 4 dagen vanuit Bangkok bij de computerfirma wordt afgeleverd. Het terugbrengen van de Chinese "vriend" was niet helemaal vanzelfsprekend. Ik had er 20 euro voor moeten betalen en ze wilden me er best 16 voor teruggeven. Zoals hier een goede gewoonte is ga je onderhandelen en kwamen we na veel 5en en 6en op 18 euro uit; kregen ze in ieder geval nog wat voor de gedane moeite. Prima! Toen nog de brommer, die als alles ook weer goed gaat (het is en blijft Thailand...) dus vrijdag van eigenaar gaat verwisselen, laten poetsen (voor 1 euro zijn ze een half uur aan het ding aan het poetsen, schrobben en boenen) en even helemaal na laten kijken; nieuwe olie, filters schoongeblazen en alles een keer opniew af laten stellen. Weer drie kwartier en 6 euro verder reed ik op een zo goed als nieuwe brommer weg! Laureen en Martijn zijn vandaag naar school gegaan; met de computers in de container en 1 notebook voor ons vieren slaat de verveling een beetje toe en gingen ze maar al te graag een dagje terug! Beetje keten en kletsen, nu het nog kan... Nog 8 hele dagen en een kort nachtje slapen en dan zullen we er volgende week woensdag ochtend om half 6 echt aan moeten geloven; dan gaat de terugreis naar Nederland beginnen... erg raar, erg leuk, erg jammer... erg dubbel... (Note: de foto's staan, je had het al kunnen raden, op... de "oude Asus". Ze volgen zo snel mogelijk!)