Beijing (CN), 25 april

Bezoek aan het Zomerpaleis volgt zsm!

Beijing (CN), 24 april

Vandaag stonden het Tienanmen plein (Plein van de Hemelse Vrede, het grootste plein ter wereld) en de Verboden Stad op het programma. De taxi's vonden het plein op eigen gelegenheid (...) en het moet gezegd; het is inderdaad een enorm plein. Mausoleum van Mao als je het plein opkomt, waarschijnlijk een goed afgeschermd parlementsgebouw aan de linkerkant en als je het plein overloopt kom je bij de grote muur waar de foto van Mao op staat. Het is zeker ook voor de Chinezen een grote attractie; iedereen wil met hem op de foto. Verder is het... een groot plein... Onder de straat door ga je naar o.a. de Verboden Stad, de ruimte (ook weer een errug grote ruimte) waar lange tijd alleen de keizers van China met hun volgelingen mochten komen. Het deel dat bezocht kon worden zijn drie, wederom, errug grote pleinen waar zich in het verleden hele taferelen hebben afgespeeld waar wij ons weinig voorstelling van kunnen maken. Afhankelijk waarheen je je camera richt is het superdruk of juist ontzettend rustig. Op elk plein staan 1 of meerdere meer of minder grote tempels die elk weer iets anders symboliseren met als laatste gebouw de "Rustplaats voor het leven deze zijde" (oftewel de slaapvertrekken) van hunne keizerlijke hoogheden. Daar weer achter stap je een wereld, zeg maar een tuin, in die erg veel van de Efteling weg heeft; keurig afgezette paadjes met overal bijzondere bomen en zitjes met aan de zijkant een mogelijkheid een hapje te eten. Alhoewel we het verkeerd zien... is het communisme toch met rasse schreden aan het vercommercialiseren. Na de Verboden Stad zijn we bij CBW, de reisorganisatie waar we in eerste instantie onze eerste treinreis hadden geboekt (maar die uiteindelijk niet konden leveren) ons geld weer opgehaald. Daarna is de rest naar de zijdemarkt gereden, waar men op zeer opdringerige wijze spullen aan de man wilden brengen en ben ik jammer genoeg met koppijn naar het hotel gereden en heb daar de hele volgende dag met griep in bed gelegen. En toen was papa ziek... Daarom ga ik (Laureen) Verder :D Na het even wat drinken in een café, zijn we met zijn 5en naar Silk Street gegaan. Silk Street is een druk winkelcentrum(metje) met een heleboel kraampjes. In elk kraampje staat iemand je binnen te trekken (letterlijk én figuurlijk). Als je eenmaal binnen was, kwam je moeilijk weg. Als je naar een broek/shirt/trui/etc keek werd hij er meteen uit gehaald en werd de prijs genoemd. Het begon (natuurlijk) heel hoog, Martijn had een spijkerbroek in z'n handen gekregen van bijna 80 euro. Mama begon meteen met het bekende verhaal; wij wonen in Thailand en daar kunnen we zo een spijkerbroek voor maximaal een 10tje krijgen! Het vrouwtje ging meteen een stuk omlaag maar nog steeds ver van de 10 euro. Uiteindelijk (na veel gepraat en geslijm) konden we hem kopen voor 80 yuan (bijna 10 euro). Martijn wilde de broek nog wel eerst even bekijken voor dat we hem kochten (nog niet gedaan, alleen ge-onderhandeld..) en even kijken of het de goede maat was. Broek gekocht en verder gelopen. Zo ging het bij een aantal kraampjes. Bij 1 kwam het verkoopstertje ons zelfs nog het halve winkelcentrum achterna om te vertellen dat onze prijs goed was, maar omdat ze zo opdringerig was hebben we niks bij haar gekocht. Op een gegeven moment moesten we gewoon weg voordat we gek werden. Door al die drukte zijn we helemaal vergeten een paar foto’s te maken. Eenmaal thuis aangekomen voelde Papa zich een beetje beter dus ging mee eten. We zijn dicht bij het hotel een restaurantje gaan zoeken en natuurlijk gevonden. We kwamen binnen en kregen een eigen kamer! Met een draaibare glasplaat op tafel om al het eten op te zetten (vooral Martijn vond die heel leuk). Het personeel kon een beetje tot geen Engels. Bij sommige gerechten moesten we weten of er vlees in zat, en het meisje dat ons bediende wist niet hoe ze kip en vaken moest zeggen.. Dus beeldde ze het uit en maakte geluiden. We hadden lekker en goedkoop gegeten.

Beijing (CN), 23 april

Was het in Guangzhou nog heerlijk warm, rond de 25 graden, weliswaar bewolkt (smog?), maar de hele dag weer voor korte broek en t-shirt (zoals het hoort), toen we donderdag rochting Beijing treinden werd het maar grauwer en grauwer... Toen we aankwamen op station West was het fris genoeg voor tenminste een trui en een lange broek. Het duurde daarna een half uurtje voordat we de taxichauffeurs duidelijk hadden gemaakt waar we heen moesten en in het hotel waren we ook nog eens een half uur bezig om aan de receptie duidelijk te maken dat we gereserveerd hadden en dat we graag 4 nachtjes wilden blijven. De kwaliteit van het Engels blijft hier bedroevend... Toen we uiteindelijk klaar waren om op pad te gaan om een hapje te gaan (avond)eten, bleek het zo koud dat we eerst maar eens een trui of jas voor opa en oma hier in een winkel gingen zoeken. Tegelijkertijd ook maar een paar paraplu's gekocht en... voor de derde achtereenvolgende dag bij de KFC gegeten... Daarna nog de plannen voor de komende dagen gemaakt: vrijdag Tianmen plein (van de Hemelse Vrede) en Verboden Stad, zaterdag Zomerpaleis en zondag: De Muur!

Guangzhou (CN) - Beijng (CN), nachttrein

Dinsdagavond ging om half 11 het licht al uit, woensdagochtend 8 uur was het weer tijd om op te staan. Eerst even een blokje om (ja, ik rook nog steeds) en toen ontbijten om 9 uur. Daarna even weblog bijwerken en mailtjes bekijken. We kwamen er achter dat de familie Oei komende week ook richting China ging. Even een mailtje gestuurd, wellicht dat we elkaar nog tegen gaan komen. Daarna weer de bus (nummer 245) gepakt om na 10 minuten bij de metro te worden afgezet. Lijn 1 zou ons, net als gisteren, weer richting het centrum brengen. Lekker makkelijk, voor 2 euro 6 stations reizen met ons zessen. Alles is behoorlijk goed aangegeven en als het uiteindelijk niet voldoende staat aangegeven is er altijd wel een Chinees te vinden die je, wijzend op de kaart, de goede richting uit wil helpen. Vanmiddag gingen we naar de Temple of 6 Banyan Trees. Een van de grotere attracties daar was een 55 meter hoge, 11 verdieping tellende toren waar… je niet op mocht. Voordat je daar binnen kwam (5 Yuan of ruim 50 eurocent p.p.) en nadat je hier weer buiten ging werd je door een handvol gehandicapten vriendelijk doch dringend benaderd om wat geld af te geven. Vriendelijk, en even dringend, hebben we dat afgeslagen. Net als gisteren weer bij de KFC gegeten en een gigantische shopping mall (Grand View Mall) bezocht. Veel westerse prijzen. De bus terg weer opgezocht en tegen vieren waren we weer bij het hotel. De receptie van het Run Du hotel was weer super behulpzaam bij het vinden van 2 taxis, die ons in een kleine 30 minuten (2,5 euro) naar het Station-Oost brachten. Dit zou het kleinere van de 2 stations moeten zijn, maar het was nog errug groot. Het systeem werkt net even wat anders als bij ons (zowel in NL als in TH). We hadden de kaartjes al gekocht via de receptie van ons hotel. De taxi bracht uitkomst. Nu moesten we alleen nog de weg naar het spoor weten te vinden. In de grote hal beneden was het even zoeken. Het tonen van een treinkaartje was voldoende om de man van het servicekantoor 4th floor te laten roepen. Vierde verdieping?? Daar scheen de wachtruimte te zijn voor de lange-afstandtreinen. Daar aangekomen bleek het een hal te zijn ter grote van een voetbalveld, waar iedereen wachtte tot ze een half uur voor vertrek via 1, 2, 3 of 4 poortjes in ganzenpas naar het spoor werden geleid. Kon niet fout. Moesten we wel weer een paar trappen naar beneden, maar vopor de liefhebber was daar een roltrap. De trein zag er meer dan prima uit; mooi gepoetst, 2 hulpjes per wagon die de kaartjes controleerden. We lagen in een 6 persoonscompartiment zonder deur; 2 rijen van 3 bedden boven elkaar (de hardsleepers). Je kon op je bed gaan liggen of op het onderste bed zitten of in de gang een klapstoeltje pakken of rondlopen. Wat valt nu, na 2 dagen China (eigenlijk alleen nog Guangzhou), eigenlijk allemaal op. Guangzhou is een erg grote, grauwe stad. Toen we aankwamen rond 11 uur ‘s-avonds kon je er een kanon afschieten zonder al te veel gewonden te maken. De doorgaande wegen zijn overdag behoorlijk druk, maar we hebben weinig files gehad. De auto’s zijn niet te groot, weinig pick-ups (daar struikel je in Thailand over). Taxi’s heb je in maten en soorten; van VW Jetta’s (lichtgroen) tot luxere Buicks (lichtblauw), maar veel eigen vervoer. De taxi’s rekenen hier een vast starttarief van 7 Yuan (75 eurocent). Hiervoor zit je in ieder geval een tiental minuten in de taxi. Je ziet op een schermpje 3 waarden; 1 voor als je stilstaat, 1 voor als je rijdt en 1… geen idee. Taxivervoer is goedkoop, bussen is goedkoper, de metro is denk ik nog ietsje goedkoper. Er wordt veel getoeterd, er rijden geen motoren / brommers (de motorbike is in Thailand het meest favoriete vervoermiddel). Je ziet veel meer (maar nog minder dan gedacht) fietsen, hier en daar een verdwaalde driewielmotor. Verder is de Chinees in zijn algemeenheid niet erg knap (qua uiterlijk), maar we hebben net 1 stad gezien, waar vanuit het verleden veel criminelen naar toe zijn gestuurd, vandaar wellicht… Verder zijn ze wel, als ze durven (velen zijn een beetje schuw, willen nog wel eens wegduiken als er een buitenlander aan komt), erg behulpzaam. De nacht in de trein is redelijk rustig verlopen. Omdat het toch veel optrekken, afremmen, bochtenwerk en kraken van de trein is, wordt je regelmatig even wakker. Maar van een uur of 11 tot een uur of 6 toch behoorlijk wat kunnen slapen. Daarna beginnen de Chinezen weer met 1 van hun grotere hobbies… ROGGELEN… ze kunnen dat overal en altijd en zonder zich iets van anderen aan te trekken… Omdat wij er natuurlijk niet aan gewend zijn storen we ons daar aan; hoe vaker ze het doen, hoe meer we ons ergeren… We wennen er nog wel aan…

Guangzhou (CN)

We mochten vanochtend een beetje uitslapen. Ontbijt om 9 uur: gescrambled eitje, toast en/of wat Chinese vlees of groente. Daarna hebben we, met hulp van de receptie van het Run Du hotel in Guangzhou onze treintickets uiteindelijk TOCH weten te reserveren. De bellboy was eerst mee gegaan, maar dat werd niets. Weer terug bij de receptie van het hotel werd gezegd dat hij om 11 uur weer terug zou gaan. Om 11 uur zouden er waarschijnlijk kaarten vrijkomen... En inderdaad, ergens tussen half 12 en 12 was hij weer terug, met treinkaartjes waarmee we woensdagavond 6 uur tot donderdagmiddag half 4 van Guangzhou naar Beijing zullen reizen. Nadat dit geregeld was zouden we de stad in gaan; Qingping Lu (een marktgebied) en de Shangxiajiu winkelstraat. Eerst even wat eten bij de KFC in het gebouw van de Carrefour, daarna de bus naar het metrostation en richting stad. Het leuke is dat er altijd iemand voldoende Engels spreekt om je te helpen en mee te lopen naar, in dit geval, de ingang van de metro. Half uurtje gemetrood en rondgewandeld in Qingping marktgebied. Veel, heel veel van hetzelfde, vooral kruiden, zeepaardjes en soort kleine nestjes, wat volgens mij thee is. Ook bakken vol levende schorpioenen in alle soorten en maten. Daarna taxi gepakt naar de oever van de Pearl River voor een etentje op een boot; anderhalf uur vergapen aan alle in neon verlichte gebouwen. Een fantastisch schouwspel!

Bangkok (TH) - Guangzhou (CN)

Eindelijk was het dan zo ver. Maandagmiddag, net voor 1 uur, kwam Nook, de taxichauffeur voorrijden. De eerste keer dat we hem "gebruikten". Prachtige nieuwe Toyota minivan, helemaal leer van binnen, helemaal top dus. Het was weer rustig op de weg en met zo'n 110 km per uur waren we ruim 2,5 uur later op het vliegveld. Daar stonden Rob, Nok, Robin en Wan (een nichtje van Nok) ons op te wachten om ons uit te zwaaien. Even nog wat gedronken en rond 5 uur gingen we de douane door. Alles verliep (en loopt nog steeds) op rolletjes. We hadden een Airbus van AirAsia. Alles beetje krapjes (2 rijen van elk 3 stoelen), maar op zich was voor deze reis van ruim 2,5 uur alles goed voor elkaar. We werden bij binnenkomst al meteen getrakteerd op een verfrissende airconditioner-gesproei, iets wat we in Thailand al een paar keer op terrasjes hadden gezien. Voor 90 baht (2 euro) konden we ons avondeten kopen, voor 40 baht een glaasje drinken. Geen luxe, maar voldoende. Rond kwart over 10 (we "verliezen" hier een extra uur) kwamen we aan op Guangzhou. Vliegveld is niets bijzonders, taxi van het hotel stond klaar. Het weer was lekker, wel stuk minder warm (gelukkig) dan in Thailand. Ruim 40 km rijden. Mooie, brede wegen. Voor zover in het donker te beoordelen zag alles er netjes uit. In het half uurtje dat we in de auto hebben gezeten hebben we alleen stad gezien; veel laagbouw in het begin met in het centrum toch de nodige wolkekrabber(tje)s. Inchecken in het hotel, kwaliteit Engels van personeel haalde geen voldoende, maar we zijn wel wat gewend in Thailand natuurlijk. Nu snel naar bed, want morgen om half 9 gaan we ontbijten alvorens op jacht te gaan naar onze (als het ff kan trein-)tickets voor woensdag naar Beijing (Peking).

Happy Birthday Martijn, Bangkok & China

Na Songkran stonden de activiteiten voornamelijk in het teken van de voorbereidingen voor onze Chinareis, laatste gaatjes in de planning proberen te dichten, wat niet helemaal gelukt is; net de eerste treinreis van Guangzhou naar Beijing (woensdag 22 april, een reis van 22 uur!) bleek uitendelijk helemaal vol te zitten. Nu gaan we maandag naar China en hebben we 1 dag om alsnog een treinreis (lijkt vrijwel onmogelijk) of dan toch maar een vliegreis te boeken. We zijn benieuwd wat het gaat worden en hebben er alle 6 (opa en oma gaan natuurlijk ook mee) heel veel zin in. Deze tijd in april is het verder heel erg druk met verjaardagen in de Vrijken familie; neef Joost Vrijken de 16e, opa Vrijken en tante Ria Vrijken de 17e en Joost zijn vrouw Bianca Vrijken én natuurlijk onze eigen Martijn Vrijken! Martijn werd 16 op de 18e april! Hij is mij inmiddels voorbijgeschoten in lengte (wat met mijn 1 meter 70 niet echt moeilijk is natuurlijk…) en was hij ruim anderhalf jaar geleden town we naar Thailand gingen nog maar een manneke, dat kunnen (mogen…) we nu zeker niet meer van hem zeggen. Meneer kreeg ‘s-ochtends z’n kadootjes nadat hij had UITgeslapen: PSV seizoenskaart (hopelijk was de aanvraag tijdig weg!!) en een, wederom in no-time zeer kunstig in elkaar gezet voetbalschilderij van Laureen. Ook wilde hij een UITgebreid american breakfast als ontbijt en ‘s-avonds ook nog eens UIT eten. Tussendoor zijn we met ons vieren naar de Market Village geweest om de nodige kleren te kopen, waarna opa en oma op bezoek zijn gekomen om de heerlijke, weer door onze eigen Creabea (creeja-beeja) Laureen gemaakte, chocoladetaart mee soldaat te helpen maken. Het ontbijt was dusdanig fors dat het avondeten er wel bij inschoot; verder dan een sateetje kwamen we niet. Zondagochtend zijn Elise en ik naar Bangkok gegaan om, toch nog net ff op de valreep voor de vakantie in China, wat meubels te bekijken op een woonbeurs. Nadat we ‘s-ochtends de werkster uit bed hadden gebeld (ze moest een dag eerder komen, maar was dat, behoorlijk Thais, natuurlijk vergeten…) zaten we om half 10 in de minibus naar Bangkok. 2,5 Uur rijden, geen kip (kai op z’n Thais) op de weg, heerlijk snel. Daarna paar stations met de skytrain en 1 station met de metro en we waren er… een week te vroeg…!! Wat bleek; waarschijnlijk vanwege de ongeregeldheden in Bangkok afgelopen week (en alhoewel het sinds woensdag weer helemaal rustig is in Bangkok is de noodtoestand nog steeds niet opgeheven) was de beurs een week verzet… Ons hadden ze daarover natuurlijk niet gebeld… Nou, toen zijn we de Tjatutjak markt maar afgestruind. Buiten de hekken kun je de leukste en gekste dingen kopen voor een euro (mogelijk allemaal van de vrachtwagen gevallen, maar toch), op de markt zelf is een keur aan meubel(accessoire)s te koop. We hadden uiteindelijk 4 armen vol tassen bij ons, maar zullen na onze Chinareis snel nog een keer terug gaan met de eigen auto om wat grotere dingen op te halen. Op het moment dat ik dit typ is het half 8 en zitten we net een half uurtje in de minibus terug naar Hua Hin. Vanavond nog even een paar handen vol films op ons nieuwe mini notebookje, een Lenovo S10, zetten en dan is het morgen écht zo ver; 3 weken vakantie in China! Natuurlijk nemen we de computer mee en zullen we waar mogelijk proberen de weblog bij te werken en via MSN en Skype on-line te komen. Zeker in de hotels in de grotere steden zou dat geen probleem mogen zijn. Tot snel weer! Ni hao!!!