Weblogresultaten oktober / Weblog results October.

English added below

... door 184 verschillende mensen (verschillende adressen), ... is de weblog zo'n 650 keer bezocht (een deel daarvan door onszelf), ... zijn er 1018 pagina's op onze weblog bezocht (er wordt dus ook gebladerd), ... komen jullie uit minstens 17 verschillende landen (incl. onszelf uit Maleisië), ... en kijken jullie vooral om 2 uur 's-middags (... ga eens werken, zeg!). Bedankt voor jullie aandacht en natuurlijk heel veel redenen om met regelmaat deze weblog te blijven verversen! Blijf kijken en reageren via deze weblog, e-mail of msn (nielselise@hotmail.com), telefoon (vast 006632534853 of mobiel 0066861721120, maar natuurlijk altijd via een goedkoop 0900 nummer, zie: http://www.televergelijk.nl/) of Skype (niels.vrijken). ... by 184 different people (different adresses), ... this weblog was visited some 650 times (partly by ourselves), ... did you look at 1018 pages on this weblog (so you have been browsing), ... are you coming from at least 17 different countres (incl. us in Malaysia), ... and do you prefer to watch at 2 o'clock in the afternoon (GMT+1...). Thanks for your attention and off course many reasons for us to keep on updating this weblog regularly! Keep watching and reacting via this weblog, e-mail or msn (nielselise@hotmail.com), telephone (landline 006632534853 or mobile 0066861721120) or Skype (niels.vrijken).

Trip naar Kuala Lumpur, Maleisië / Trip to Kuala Lumpur, Malaysia.

English added below.

Maandagmiddag 22 oktober, kwart over 5. Tanu, onze min of meer vaste taxichauffeur, stopt netjes op tijd bij onze poort. Wij staan al klaar om in te stappen. Nera haar hok achterin, Nera ook, tassen erbij en we zijn op weg naar André en Sylvie om eerst even Nera af te zetten. André en Sylvie hebben ook een hond, gaat prima samen met Nera en we hebben met hen afgesproken dat we elkaar over en weer helpen met een oppas voor de honden. Daarna rijdt Tanu naar het station van Hua Hin. 5 Minuutjes rijden. Om 6 uur stappen we het perron op, kopen nog wat laatste eetwaar en zitten om kwart over 6 klaar om in de trein te stappen. Vertraging! Hmm, ach ja, als ze het in Nederland bij de NS niet altijd onder controle hebben, dan mag dat in Thailand ook wel eens gebeuren, toch? Half uurtje. Oké. In de trein worden snel de bedden opgemaakt, in de lengterichting van de trein. Fotootje maken, boekje lezen. Heerlijk languit liggen en rustig in slaap geschud worden door de trein die met een voorzichtig vaartje naar het Zuiden rijdt. Alles bij elkaar blijken de kinderen de volgende ochtend prima geslapen te hebben. Elise en ik zijn met tussenpozen toch regelmatig even wakker geworden. De volgende ochtend is het bij de grens naar Maleisië allemaal uitstappen, deurtje door, aansluiten in de rij en stempeltje halen ten teken dat je Thailand verlaat. Doorlopen, in de volgende rij aansluiten om het volgende stempeltje te halen: je komt immers Maleisië binnen. Alles bij elkaar zal dat voor de hele trein ruim een half uur in beslag hebben genomen, maar dan gaat de trein ook gewoon weer verder. Alles relaxed. Om half 2 in de middag komen we aan in Butterworth, het eindstation van deze trein. Het stuk dat nu volgt is eigenlijk het enige deel van de reis dat we niet vooraf hebben geregeld, maar binnen 10 meter nadat we de trein verlaten hebben staan ons al een aantal Maleisiërs op te wachten die wel vervoer voor ons willen regelen. Wat blijkt, onder een viaduct hebben zich een twintigtal vervoersmaatschappijen en -tjes gevestigd, die elk mogelijk transport voor je in de aanbieding hebben. We hebben snel een luxe touringcar gevonden die ons een uur later voor 5 euro per persoon naar Kuala Lumpur wil brengen. We zitten vooraan, 3 stoelen naast elkaar, niemand achter ons, lekker ruim. Natuurlijk vertrekken we ook hier niet op tijd. Om kwart over 3 is het dan wel zo ver: we vertrekken. 7 Uur later staan we in hartje Kuala Lumpur (KL). KL lijkt een hele schone, ruim opgezette stad. Zeker nu het avond is wordt alles met overvloedig licht in de schijnwerpers gezet. Valt niet tegen, zeker niet als je het tegen Bangkok afzet. Snel alles en iedereen uit de bus en daar staat de taxi al klaar. Citrus hotel? Geen probleem. 20 Ringgit, voor 4 euro brengt ie ons naar ons hotel. De meeste taxi's hier zijn Proton's, Maleisisch product. Lijkt een beetje op een oude Renault 11 (geloof ik, Ivo?). 10 Minuten later stappen we een zo goed als nieuw hotel binnen, modern, fris, strakke vormgeving, de inrichting zou zo bij de Ikea vandaan kunnen komen. We hebben een mooie kamer op de 8e verdieping, kamer 801. Er wordt een bed bij gezet voor Martijn, Laureen slaapt bij ons in bed. Nog even tv kijken, internetten (want dat zat er gratis bij), fotootje maken... Verrek, waar is de camera?? Sj..., waarschijnlijk in de bus laten liggen! Het is inmiddels 11 uur of later, dus de volgende ochtend meteen er op af. De volgende ochtend, 8 uur, aan de receptie gevraagd of ze het telefoonnummer kunnen achterhalen van JJ Ekspress of de naam die op het bonnetje stond dat we eerder hadden gekregen. Niks, noppes, nada... onder die namen stond geen firma geregistreerd. Potv..., dan zit er weinig anders op dan tot vrijdag te wachten en hopen, alleen maar hopen... Na het ontbijt weer op zoek naar de volgende taxi. 10 Ringgit, 2 euro om ons naar de Thaise ambassade te brengen. Wat nu al opvalt is dat de gemiddelde Maleisiër behoorlijk tot goed Engels spreekt, tenminste afgezet tegen diezelfde gemiddelde Thai. Bij de ambassade is het verdacht druk. Hij is om half 10 open gegaan, wij zijn er 10 minuten later. Nummertje trekken. 63! Het registratiesysteem geeft nummertje 7 aan... Nou, succes ermee! Wachten... Voor visumzaken is de poort van half 10 tot half 12 open. Hmmm, voor half 12 zijn wij niet aan de beurt. Maar ja, uiteindelijk helpen ze wel iedereen die die ochtend een nummertje getrokken heeft. Om half 1 zijn we weer weg. Een kleine tegenvaller is dat ze Elise maar een B-visum voor 3 maanden willen geven en niet voor een jaar. Na dit visum zal ze eerst een werkvergunning moeten kunnen tonen voordat ze een jaarvisum krijgt. Na de ambassade gaan we naar het eerste het beste winkelcentrum, want ja, we zullen toch wat foto's moeten maken deze (werk)vakantie. Martijn heeft een goed idee! Waarom kopen we geen PSP, een spelcomputer? Daar kun je ook een camera op aansluiten en die zijn hier toch een stuk goedkoper dan in Nederland. Bij het eerste het beste winkeltje vragen ze direct 700 Ringgi, 150 euro voor de nieuwste PSP. Een fatsoenlijke nieuwe camera zou ook zoiets gaan kosten... of meer. Nog maar even verder kijken. Nog een winkeltje. De jongen pakt alles uit, demonstreert tot ie een ons weegt en uiteindelijk geven we toe: we gaan voor de PSP. De verkoper wil er nog wel wat spelletjes en een film op zetten, dus als we over een half uurtje terugkomen is het geregeld. Even een geldautomaat (ATM) zoeken en geld pinnen en als we terugkomen is hij de laatste bestanden aan het kopiëren. Mooi apparaatje, moet ik zeggen. Kan alles: spelletjes, muziek afspelen, film afspelen, foto's maken, video maken en ook nog eens een keer internetten! Iedereen happy! Toen we klaar waren zijn we vrijwel meteen weer naar het hotel gegaan. 's-Avonds zijn we bij de Pizzeria gaan eten. In Thailand gaan we nogal eens makkelijk op de hoek van de straat iets pakken, maar hier hebben we niet echt veel veelbelovends aan eettentjes gezien. Rond een uur of 12 zullen we plat zijn gegaan. De volgende ochtend was de familie rond een uur of half 10 op. We hoefden pas na 11-en op de ambassade te zijn om het visum op te halen, dus we konden rustig aan doen. Het ophalen van het visum was van deur tot deur binnen een uur gepiept. Daarna wilden we toch KL een beetje verkennen. Eerst hebben we ons op het nieuwe, indrukwekkende Centraal Station af laten zetten. Kaartjes gehaald voor de nachttrein van donderdag op vrijdag die al via internet waren gereserveerd.

Daarna met de monorail naar de KL Tower gegaan, hamburgertje en hotdog gegeten als lunch en natuurlijk de 250 meter omhoog gegaan de toren in.

Uitzicht was natuurlijk geweldig. Je kreeg een videoplayer met koptelefoon om je nek en kon zo achter 12 verschillende ramen het verhaal van KL horen. Werkte prima. Na de toren, waar we een klein uur in waren geweest, wilden we weer verder. Het werd het vogelpark. Klein kwartiertje rijden. De eerste taxi vroeg 30 Ringgit, de tweede 14. De auto was wel iets minder, maar ja, de oudere taxi's hadden ons de afgelopen dagen ook al prima van A naar B gebracht. Het vogelpark is helemaal met netten overdekt en zal een hectare of 3 groot zijn. Veel vogels vliegen zo los rond, maar de jagers zitten dan toch wel weer in hun eigen kooi. We merkten dat we moe werden, dus na anderhalf uur, we waren toch ook het hele park doorgelopen, pakten we weer de taxi. Ditmaal naar China Town, 15 Ringgit. Deze was wat duurder dan een "normale" taxi, omdat ze met een bonnetjessysteem werkten. Ik heb betaald, géén bonnetje ontvangen en toen ik dat tijdens de rit tegen de chauffeur zei, was dat (natuurlijk) geen probleem... In China Town hebben we de grootste straat met kraampjes gehad. Nou, ik geloof dat we zeker 100 keer zijn aangesproken. Alles stond hutje-mutje en er was trouwens geen Chinees te bekennen; meestal Indiërs of mensen uit Sri Lanka die broeken, horloges, zonnebrillen, schoenen en luchtjes aanboden. Ik geloof niet dat we hiermee het echte China Town hebben gezien! Weer een taxi gepakt, nu terug naar het hotel, waar we de tassen hadden achtergelaten. Tassen gepakt, doorgereden naar het Centraal Station, waar we rond een uur of 7 aan kwamen. Deze keer was de eer aan de McDonalds om door ons bezocht te worden. Na de Mac nog een beetje rondgelopen en gewacht tot dat we rond 9 uur het perron op mochten. De borden vertelden ons dat we perron 1 moesten hebben, eenmaal beneden op het perron werd iedereen door personeel naar perron 2 doorgestuurd. Natuurlijk wilde iedereen nog een keer checken en nog een keer. Perron 1 zou naar het Noorden gaan, perron 2 naar het Zuiden, naar Singapore... Uiteindelijk bleek iedereen toch naar de goede trein verwezen te zijn. De trein vertrok met een klein kwartiertje vertraging, waarmee we de tweede nachtrit aangingen. Vergeleken met de nachtritten die we al in Thailand hadden meegemaakt was het een heel onrustige rit. De wegen in Maleisië kunnen dan beter zijn, het spoor zeker niet! Het was een erg onrustige rit met veel geklapper, gestop, achteruit gerij en (heftig) schudden. Weinig geslapen dus! Behalve de kinderen, die hadden nèrgens last van gehad... Om 6 uur in de ochtend stopten we weer in Butterworth, de plaats van waaruit die middag onze derde nachttrein terug naar Hua Hin zou gaan. We hebben even het licht afgewacht op het stationnetje, toen hebben we de tassen in bewaring gegeven en zijn we met de pont naar Penang gegaan. Het was een uurtje of 8 's-ochtends, zwaar bewolkt en nat op de weg, niet bij uitstek het weer en de tijd om er op uit te trekken, maar het alternatief, wachten op het perron, was minder aantrekkelijk. Penang is één van de plaatsen in Maleisië waar het aardig vertoeven zou moeten zijn. Nou, wij hebben het niet gezien. Alles was dicht (behalve de "711", de "Seven Eleven"), verlaten en nat. We zijn in een bus gestapt, hebben ons een paar kilometer verderop af laten zetten en zijn te voet de terugweg aangegaan. Veel van hetzelfde: veel Chinese winkeltjes, veel koloniale bouwwerken en een hoop troep. Misschien dat we er in een hoogseizoen nog eens terug moeten gaan, maar dit was duidelijk niet het juiste moment! We zijn toen maar op tijd terug gegaan, zijn natuurlijk nog langs de vervoersmaatschappij gegaan die ons eerder deze week naar KL had gebracht (geen fototoestel gevonden, natuurlijk...), hebben nog wat drinken en eten ingekocht en hebben nog een klein uurtje mogen wachten voordat de trein kwam. Deze vertrok redelijk op tijd, ongeveer half 3 (Thaise tijd = half 2 Maleisische tijd). Na drie uur rijden en enkele stops verder kwamen we bij de grens. Allemaal weer uitstappen, in de rij en rustig afwachten tot de stempels gezet waren. Maleisië uit was zo gebeurd, Thailand weer in duurde wat langer. De man achter het loket was zeer zorgvuldig en wilde hier en daar nog wat toelichting hebben, niet alleen bij ons, maar zo'n beetje bij iedereen. Een uurtje later zat alles en iedereen weer in de trein, op weg naar Hat Chai, Hua Hin of Bangkok. Langzaamaan werden de stoelen veranderd in bedden en om een uur of 8 gingen de eersten plat. Deze rit was redelijk rustig: we hebben behoorlijk goed geslapen en werden rond half 6 door de wekker gewekt. Eigenlijk hadden we wat langer kunnen blijven liggen, want ook deze keer was er weer de nodige vertraging. Drie kwartier om precies te zijn. Op het station in Hua Hin liepen we een bekende taxichauffeur tegen het lijf, die ons thuis heeft afgezet. Allemaal even douchen (want wassen, dat kan in de Aziatische treinen niet...), even eten en een uurtje wachten tot dat we Nera konden ophalen. Nera had het prima naar haar zin gehad: had vanaf de eerste dag gegeten, geblaft, gespeeld en... in zee gezwommen. Heeft zij toch ook een beetje vakantie gehad! This week it was Kuala Lumpur (KL), Malaysia, we visited. At first it seemed a very clean, green city with a lot of space and light (we arrived in the evening). After some time we experienced that this Moslim city (in fact the country is primarily Moslim) was fairly filthy (we saw some rats in front of our, in itself very new and thus clean, Citrus hotel, playing like cats with eachother) and there was hardly any (street) restaurant we seemed to be liking. We travelled by train (3 night trains in total), so one week of Malaysia was in fact 2 days of visiting the Metropole of KL and almost 4 days of traveling. I forgot my digital camera in the bus that brought us from Butterworth to KL (and we did not find it anymore...), which is why we decided to purchase a PSP with camera option. After having finished our embassy duties we visited the KL Tower, the bird park and China Town and started our journey back again on Thursday evening. Except for the camera, we had a very tiresome but satisfying week.

Nicky op bezoek, voorbereidingen voor visumtrip naar Kuala Lumpur (Maleisië)

English added below

Afgelopen zaterdag belde Nicky plots op. Hij was in Hua Hin. Nicky is de broer van Nok (dus aangetrouwde familie) en woont samen in Amsterdam. Hij was sinds donderdag in Thailand, had zijn moeder (Mae, spreek uit: Mè) en nichtje Kwan (spreek uit: Kwaan) opgehaald in Supanburi (uurtje of 4 rijden vanaf hier) en was doorgereden naar Hua Hin. Natuurlijk logeerden ze bij Kai en Arun (de zwager en zus van Nok, die in Hua Hin een restaurant hebben). We hebben meteen voor die middag bij ons afgesproken, want ze waren natuurlijk nieuwsgierig hoe wij woonden. Ze zijn hier met de hele familie een uurtje of wat geweest. Gelukkig is Nicky zijn Engels behoorlijk goed en verstaat hij ook behoorlijk goed Nederlands. Gezellig. Ook voor de zondagochtend hebben we meteen een afspraak gemaakt, nu bij Kai en Arun thuis. Afhankelijk van het weer zouden we naar het strand gaan of.... iets anders. Zondagochtend regende het een beetje, maar het weer was snel opgeklaard. Nicky heeft ons om half 11 opgehaald. We hebben een Thais hapje en een drankje bij Kai en Arun thuis gekregen en zijn toen naar het strand gegaan om lekker in een strandtentje te.... eten! Natuurlijk, want het leven hangt hier van eten aan elkaar. Later deze week heeft veelal in het teken gestaan van de voorbereidingen van ons reisje (noem het maar gerust een reis!) naar Kuala Lumpur (KL) in Maleisië. Voor de verandering van het visum van Elise moesten er de nodige nieuwe papieren geregeld worden en voordat je weet wat er allemaal mee moet ben je weer een dag of wat verder: ff naar de immigratiepolitie, ff naar school, ff foto's bij laten maken, inktpatroon op, dus ook weer ff een nieuwe halen en zo gingen we maar door. Maar, het lijkt er op dat we nu alles hebben. Het is hier alleen altijd eventjes spannend, want het is nooit helemaal zeker of ze hier de regeltjes op dezelfde manier interpreteren als ze dat in Thaise ambassade in KL doen. Het zou wel moeten, maar.... ach, we weten het en blijven er maar mee lachen. Zoals gezegd wordt het een hele reis. Maandagavond kwart over 6 op de trein, volgende middag, uur of 12 in Butterworth, Maleisië en daarna nog een uur of 5 à 6 met de bus naar Kuala Lumpur. Dus een ruime dag heen. Hotelletje opzoeken 's avonds rond 9 à 10 uur (hotel Citrus), even onthaasten in het zwembad en dan naar bed want woensdagochtend half 10 willen we weer bij de Thaise ambassade zijn om de rest van de dag weer zo veel mogelijk tijd beschikbaar te hebben voor de echte leuke dingen. De nacht van woensdag op donderdag weer slapen in het Citrus hotel en de volgende ochtend zullen we waarschijnlijk weer naar de ambassade moeten. Spulletjes oppikken en weer door naar downtown Kuala Lumpur. Als het lukt willen we naar de Petronas torens, maar voor de rest is de agenda nog open. 's-Avonds om 9 uur vertrekt de trein weer van het centraal station, snel de oogjes toe en dan.... 't is ff slikken, mogen we er om 10 voor 6 de volgende ochtend weer uit. In Butterworth, nog steeds Maleisie. De volgende treinrit begint die vrijdagmiddag om een uur of 3 en zal ons, als de planning klopt, zaterdagochtend om 1 minuut over 6 weer op het station van Hua Hin afzetten. Ben benieuwd hoe we er na dit weekje aan toe zullen zijn... Verder is er weinig te doen. Zeker voor de kinderen. Af en toe zwemmen, maar vooral heel, heel veel achter de computer zitten. Het feit dat we alleen nog maar een brommer hebben (en Elise haar fiets, natuurlijk: op de markt wordt ze al herkend als de "falang" [buitenlander] op de "takajan" [fiets]!) beperkt ons wel een beetje in de mogelijkheden om buiten Hua Hin iets op te gaan zoeken. De bus kan wel, maar is toch steeds een beetje een onderneming: brommer en fiets pakken, naar station, kaarten kopen en wachten om dan 30 tot 45 minuten later(weliswaar voor maar 50 cent, maar toch) 20 km verderop te worden afgezet. Verder heb ik een ruimte in kantoor-in-aanbouw gereserveerd. Ruimte van 4 meter breed en maar liefst 16 meter diep. Voor de prijs hoef ik het niet te laten, maar op zich had Wanna, de dame die het pand daar bouwt, de indeling ff wat beter kunnen doen: 8 bij 4 meter was ook voldoende geweest. Met die 16 meter is er ruimte genoeg om er nog een massagesalon bij te beginnen... wie weet... Vandaag ben ik, tot slot, nog in gevecht geweest... met m'n printer. De zwarte inkt was op, ik een nieuw inktpatroon kopen (officieel een van Epson), installeren (wijst voor zich), maar hij wordt niet gezien als een officieel Epson patroon... en print dus ook niet. Dus, mocht een van mijn voormalig Epson vrienden dit lezen: mijn CX5500 all-in-one staat momenteel werkeloos en wil weer aan het werk!! Om de agressie een beetje af te reageren zijn we vanavond bij New Nop Nice (het restaurant van Kai en Arun) gaan eten. Heerlijk, is toch een van de betere restaurants in de stad (en ik hoef er niet om te slijmen, want hij kan dit toch niet lezen....). En omdat Elise over een paar weekjes (12 november voor diegenen die het nog niet in zijn, haar of hun agenda hadden gezet) de aanzienlijke leeftijd van 40 jaar zal bereiken hebben we gevraagd of hij in het weekend daarvoor een feestje zou willen geven voor een man of 20 a 30. Met alle Thaise plezier, natuurlijk! This week we received a phonecall from the brother of my wife's sister in law, the pregnant one (you still follow?). His name is Nicky and he is living in Amsterdam, but was now visiting in Hua Hin and just arrived with his mother and niece. We spend some nice hours with them last weekend. Furthermore we were preparing for a trip to Kuala Lumpur, Malaysia, where we have to visit the Thai embassy, because Elise (my wife) her visum needs to be changed because she will start working next week. As mentioned before the children have some weeks of holiday, but they are not doing a lot more than an occassional swim and internetting, a lot of internetting (mainly watching Dutch tv via internet). Since we are still only using a motorbike (and off course my wife's wellknown bicycle) we don't get around that much. Taking a bus every now and then, but it keeps being quite a fuss...

Schoolrapporten 1e semester

English added below

Met maar 27 schooldagen achter de rug, ongeveer één derde van wat de rest van hun klassen aan lessen hadden gehad, plus een proefwerkweek met 2 of 3 proefwerken op een dag, hebben we vrijdag 12 oktober de rapporten van de kinderen opgehaald. De leerkrachten waren heel erg enthousiast over het presteren van zowel Martijn als Laureen! Zoals je wellicht al dacht werkt het rapportsysteem hier ook weer heel anders dan in Nederland. Er is een maximum score te halen van 800 punten van enerzijds de huiswerkopdrachten en testen door het semester heen (CA, Continuous Assessment) en anderzijds de examen- (wij zouden zeggen proefwerkweek-)uitslagen (FE, Final Exam). Wanneer alle punten bij elkaar worden opgeteld, is dat cijfer een percentage van de maximale 800 score. Dit percentage moet vanuit een tabelletje weer worden omgerekend naar een cijfer van 0 tot 4 (4 is het best haalbare). Als je een 2 hebt heb je een voldoende. Mocht je voor een examen een onvoldoende hebben, dan mag je 1 of 2 dagen voor begin van het volgende semester terugkomen voor een herexamen. Mocht je na het 2e semester nog onvoldoendes hebben, dan mag je in de zomervakantie (april en mei) 2 weken terugkomen voor "summer school".... met andere woorden bijles in jouw vrije tijd (en die van de leerkracht....). Naast de puntenkaart geeft elke leerkracht ook nog een opmerking / aanbeveling vanuit zijn of haar vak. En natuurlijk geeft de hoofdonderwijzer(es, in dit geval, Jane) ook nog eens een oordeel. Over 250 leerlingen. Als we naar de rapporten van Laureen en Martijn kijken, dan heeft Laureen een eindscore gehaald van 2.5 (ruim voldoende). Laureen was van de 23 leerlingen nummer 11 van de klas, zonder 1 enkel herexamen. De enige reden dat ze geen 3 of zelfs een 3.5 had was dat ze het vak "Science" (wetenschap) niet goed had gemaakt: te veel termen, te veel technisch Engels om in die korte tijd goed door te laten dringen. Van de ene kant jammer, maar van de andere kant de zekerheid dat dit een volgend examen absoluut zal verbeteren (alhoewel het huidige cijfer al heel bewonderenswaardig is voor iemand met zo weinig ervaring in het Engels). Hierbij Laureen haar rapportkaarten: Voor wat betreft Martijn, die heeft écht een vliegende start gemaakt! Hij scoorde een totaal van 3.5, en behoorde daarbij tot de besten van de klas. Zeker Mr. Edward, zijn (Philipijnse) wiskundeleraar, sprak in superlatieven: eindelijk weer iemand die het niveau van de klas naar een hoger plan kan tillen en een concurrent is van zijn huidige beste wiskundeleerling. Hierbij de rapportkaarten van Martijn: Je zult wel begrijpen dat wij daar glimmend van trots in de schoolbanken de verhalen van de leerkrachten aanhoorden. Dit is motiverend, vraagt om meer en geeft een goed gevoel om over een kleine 3 weken het tweede semester in te gaan. Natuurlijk is er deze week meer gebeurd. Zo hebben we uiteindelijk de bevestiging van Elise haar aanstelling als juf op Somtawin binnen gekregen. Er zijn nog wat "kleinigheden" op te lossen, maar dat gaat lukken. Zo zullen we van haar "non-immigrant O" visum een "non-immigrant B" visum moeten maken. Dit kan alleen in het buitenland. Reden toch weer om later deze vakantie, van 22 oktober (18.00 uur plaatselijke tijd) tot 27 oktober (06.30 uur plaatselijke tijd) naar Kualalumpur in Maleisie te gaan. Het is een behoorlijke (nacht-)treinreis waarbij we woensdag 24 en donderdag 25 oktober hele dagen in Kualalumpur zullen zijn. Verder hebben we nog (weer) 20 pasfoto's, in een varieteit van formaten, in moeten leveren. De school zal verder haar werkvergunning regelen. Tot slot is het deze week een beetje herfst geworden hier. Op donderdag, de dag dat we naar de "outlet" in Cha-am zijn gegaan, begon het rond een uur of 4 's-middags zo hard te regenen, dat, toen we om 6 uur terug kwamen in Hua Hin, de hoofdstraat voor de helft onder water stond en het water letterlijk van de berg (berg is een beetje overdreven, het is hier zo'n beetje een "vals plat" dat afloopt richting zee) af gustste waar het maar kon. Het was voor het eerst dat we, omdat de kleren behoorlijk nat waren geworden, we het koud hadden en 's-avonds thuis allemaal met lange broek en trui aan liepen. Het was in acht weken de tweede nacht dat we zonder ventilator aan sliepen. Maar ja, het was dan ook zeker niet warmer dan een graad of 20.... This week it was the first time we received report cards of our children. I can only say that we are very proud of how they succeeded in adapting to their new environment. They both scored (way) above average and the teachers were very enthousiastic about their achievements. And proud we are! Furthermore Elise got her final confirmation for her new job, we started planning our trip to Kualalumpur, Malaysia, end of October and it was the first time we were introduced to a side of Thailand we did not know yet: rain, rain, lots and lots of rain! In the lower part of the small town of Hua Hin the water really ran down the sea in huge quantities.... We are lucky to have our home a couple of kilometers away from this area.

We komen er wel

(English added below)

Op woensdagavond hebben we voorlopig voor de laatste keer met opa & oma Ton uit gegeten. Ze zijn vanochtend terug naar Nederland gevlogen. Ze zouden om 6 uur vertrekken vanuit Hua Hin, maar hadden zich verslapen en werden net na zessen door È, de vrouw van chauffeur Sam, uit bed gebeld... Het is dat er iets geweldigs op komst is in Eindhoven (eind oktober een nieuw kleinkind!) , maar anders zouden ze liever in Thailand zijn gebleven. Gisteravond hebben we voor het eerst in zeer lange tijd Prajouw, een krasse (bijna) zeventigster, weer eens gezien. Met Prajouw hebben opa & oma Ton al contact vanaf het begin van hun tijd in Thailand, zo'n 10 jaar geleden. Prajouw is een zeer invloedrijke vrouw (en die dat zelf ook maar al te goed weet). De eerste paar jaren heeft Prajouw opa & oma (en ook ons) enkele malen meegenomen naar bij voorbeeld River Kwai, Rose Garden, Floating Market en nog veel meer bezienswaardigheden. Geweldig! En dat deed ze (zo schatten wij in), omdat het toch wel erg interessant is om met Westerlingen gezien te worden. Nu, Prajouw kent natuurlijk veel mensen en zo heeft ze ons uiteindelijk donderdagochtend ook meegenomen naar Wanna, een krappe zestigster, die eigenaresse is van de oude "shopping mall", een beetje in verval rakende supermarkt precies in het hartje van Hua Hin. Supermarkt annex drogist annex kledingwinkel annex.... (te veel om op te noemen). Behalve de "shopping mall" is ze eigenaar van een nieuw, 50 kamers tellend hotel, dat in november gereed zal komen, ook in hartje Hua Hin. We zijn even op de bouw geweest, tja, en het ziet er prachtig uit: marmeren vloeren en een redelijk groot zwembad met een hoop tierelantijntjes. Er wordt nog hard aan gebouwd en het is niet te geloven dat dit in december al vol gasten moet zitten. Tegenover dit hotel is ze ook nog eens, aan de drukke doorgaande weg van Hua Hin, een kleine 200 meter van hartje centrum verwijderd, aan de Petchakasem Road, een appartementencomplex van 5 verdiepingen aan het neerzetten met 16 ruimtes. Op de begane grond komen winkeltjes, de 1e verdieping tot en met 4e verdieping worden kantoorruimtes. Het is nog een karkas, waar je dwars door heen kijkt: een betonnen geraamte met veel, heeeel veel bamboe stokken er in, op, onder en tussen in. Dit moet in januari 2008 klaar zijn! Hele goede timing voor de start van de business. Ik heb altijd gezegd dat ik ooit nog wel eens ergens op een hoogste verdieping wil wonen, tv de deur uit en dan vermaak ik me wel. Altijd wat te zien, altijd wat te beleven. Het toeval wil dat hoe hoger je hier komt, hoe lager de prijs wordt. Dus ergens de komende dagen zullen we Wanna wel bevestigen dat we een kantoorruimte willen huren, op de bovenste verdieping. De afgelopen week hebben we verder na moeten denken over het feit of we een verzekeringskantoor over wilden nemen. We hadden dit aanbod gekregen, maar uiteindelijk is het voor ons nog te vroeg en de investering te hoog. We doen het dus niet. Na dit besluit heb ik meteen een nieuwe blog aangemaakt, een blog die mensen zullen vinden als ze via google zullen gaan zoeken op termen die voor de inburgerscursus van belang zijn, met mijn gegevens en wat linken naar relevante brochures van IND en Postbus 51: http://inburgeringscursusthailandhuahin.blogspot.com/. Kijken of dat werkt. Daarnaast zijn de kinderen vandaag begonnen met hun eerste Thais-Engelse proefwerkweek. Tot en met dinsdag hebben ze elke (werk-)dag 2 of 3 proefwerken. Daarna hebben ze vakantie (lang niet gehad!) tot 31 oktober. Daarna tot ergens 2e helft maart naar school en dan weer 7 of 8 weken vakantie. Dan wordt het ook weer tijd om een keer terug naar Nederland te gaan. Maar voordat het zover is zullen we nog heeeeel veeeeeeel te melden hebben! Tot de volgende keer! My parents in law went back to The Netherlands on Thursday. They want to be home, because their Thai daughter in law will have her first child by the end of October. The first day in years that the overslept...:-)... We got an offer to take over a small local insurance company. Insurances are quite interesting here, since the Thai (in general) is not or hardly insured, but every Western person is. There is hardly supply, but quite some demand. Nevertheless we will not go on with this project; it simply comes too early (we want to be sure we will be staying for a longer time) and the requested investment is too big. I started a new blog (http://inburgeringscursusthailandhuahin.blogspot.com/) to draw up an inventory of the interest in the integration course I still want to set up. And thanks to an old Thai friend of my parents in law we got in contact with somebody who lets offices. She is building a hotel as well as an office building in the very center of Hua Hin. The building will be ready in January. Pricing is very interesting, so we will probably call her somewhere this week to confirm that we want to rent one of the offices. For our children their first English-Thai exams started on Thursday. They were allowed to take a dictionary. We are all curious how this first real test will work out!

Miss Elise!

(English added below)

Elise is vanmiddag naar Somtawin School geweest voor haar evaluatiegesprek. Alhoewel het in eerste instantie de bedoeling was als Kindergarten lerares aan de slag te gaan, schatte men in dat er ouders moeite mee zouden kunnen hebben dat een van nature niet-Engelstalige hun kinderen les zou geven. Máár, dankzij de specialisatie die ze de afgelopen 2 jaar had gevolgd tot gymleerkracht, kan ze wél als gymleerkracht aan de slag! De details krijgen we later deze week te horen. Super! Geweldig! En natuurlijk heel belangrijk voor de werkvergunning die hier aan gekoppeld is!! Eén zorg minder. Gôh, we hebben wat langer gewacht met toevoegen van informatie, omdat Elise eigenlijk elke dag wat van school kon horen. Uiteindelijk zijn we ook hier achter aan moeten gaan, maar ja... way of life, zullen we maar zeggen. De afgelopen week is er in zoverre veel gebeurd, dat er veel ditjes en datjes afgehandeld zijn: de ventilator hangt boven het terras buiten, de stank die we de eerste weken af en toe roken is verholpen en er zijn tig dingetjes opgehangen. Met ophangen bedoel ik dan niet zó maar ophangen, maar écht ophangen. Zaterdagochtend kwamen er 3 auto's voorrijden met huurbaas Jen (vriendelijke jonge dame) en hulpje, werkers (personeel van de vader van Jen), voorman plus een vrachtautootje met een grote container en slangen op het dak. De slangenmannen begonnen eerst met pompen. Pompen? Jawel. De riolering werkt hier iets anders dan bij jullie. Er zitten hier onder het huis 3 grote tanks. Deze tanks vangen alle viezigheid op, maar zullen 1 keer in de zoveel tijd (ongeveer een jaar) leeggepompt moeten worden. Sinds de tanks zijn leeggemaakt is de stankoverlast verdwenen. Toen deze mannen waren verdwenen gingen de handwerkers aan de slag. Met 4 man werd de ventilator opgehangen en werd er in verschillende kamers van alles opgehangen: wij wijzen, zij passen en meten, giebelen (plezier in je werk is belangrijk, toch?), boren, af en toe een keer "falang" roepen, weer giebelen en na een uur of 3 waren ze klaar. Verder hebben we zelf nog een paar haakjes met bisonkit opgehangen en op dit moment is het zo'n beetje af. Daarnaast hebben we het internet inmiddels draadloos weten te krijgen (voor een live rondleiding door het huis kun je gewoon ff msn-en naar nielselise@hotmail.com), heb ik ruzie met m'n zakmes gehad (zwaargewond...) en is Elise druk bezig, in dit paradijs van "laat-maar-maken-voor-weinig", 2 dekbedovertrekken te maken voor de kinderen, want die wilden eigenlijk wel iets wat niet in de winkel te koop was. Nou moet gezegd worden dat het in de winkel ófwel beertjes en prinsesjes zijn of het is prachtig en mooi, maar dan duurder dan in Nederland... Oh ja, naast de Donald Duck en de Belastingdienst heeft nog een fenomeen onze brievenbus weten te vinden: de handgeschreven brief (met ruime inhoud aan knipsels, kopieën en snoep)! De eer van de eerste brief was van de hand van Nina, onze haaibaai van Simsalabim, het Kindercircus waar Martijn en Laureen lid van waren. Tot slot heb ik bij het zoeken naar (nog) meer mogelijkheden om een (onze) blog aantrekkelijk te maken nog wat dingen gevonden: lokale temperatuur, een filmpje van Laureen op Youtube en een manier om een presentatie van foto's toe te voegen. Omdat een aantal van mijn ex-collega's Engels-(of anders-)talig zijn, maar toch graag mee willen kijken / lezen / genieten heb ik afgelopen week onder de laatste stukjes ook een kleine Engelstalige samenvatting geschreven, zodat in ieder geval de foto's wat meer betekenis voor hen krijgen. Today we learned that Elise, my wife, can start as a teacher at Somtawin School in Hua Hin! Initially we thought she would become a Kindergarten teacher, but because she is Dutch, the school thinks that some parents might be offended when their children would be taught by a non-native (English) speaker. Furthermore a lot a small stuff has been done and / or is solved: The sceptic tanks were emptied, because it smelled like @#%@^*%#... (in NL we were used that everything literally disappears down the drain). And a handful of Thai people amused themselves one complete morning in hanging a fan, some pictures, clocks, dartboard, etc. to various walls. When we are 100% certain about Elise's future at Somtawin I will continue my quest for the company we still want to set up.

Donald Duck, PSV en Floralaan.

(English added below) Vandaag kwam de postbode (hier ook op een brommer) met de eerste Donald Duck! Laureen haar klas heeft haar een abonnement op de Donald Duck gegeven bij haar afscheid van school (aan de Floralaan). De Donald Duck wordt rechtstreeks vanaf Sanoma, de uitgever, naar ons verzonden. Prima service, lijkt me (alhoewel ik niet weet hoeveel dit extra moet kosten... Ze zullen er wel geen geld op verliezen). Verder hebben we voor Martijn het PSV-shirt met handtekeningen in laten lijsten en voor Laureen de kussensloop met afscheidswensen van al haar klasgenoten. Totaal 15 euro. Het was nog een hele klus om dat hier te krijgen, zeker omdat de lijst met het PSV-shirt een kleine meter hoog is. Maar als rechtgeaarde Thaaien is het natuurlijk gelukt... op de brommer! Sinds gisteren hebben we ook een printer/scanner/copier, natuurlijk een van Epson (zal Herman blij mee zijn). Wat opvalt is dat de IT-spulletjes hier vergelijkbaar geprijsd zijn met dezelfde spullen in NL. De Epson kostte zo'n 60 euro en ook de draadloze internet router/modem zal rond die koers zijn. Een nieuwe pc heb je al voor rond de 300 euro. Hier verkopen ze er echter niet standaard Windows bij. Standaard wordt een pc met DOS geleverd... Verder hebben we na de installatie van internet vorige week de laatste dagen voor het eerst met beeld en geluid ge-msn-ed, zondag met mijn ouders, zus en familie (nog van harte, mam!) en vandaag met Nok, de (hoog-)zwangere schoonzus van Elise. Wij waren nieuwsgierig naar "de buik", Nok wilde heel graag weten hoe het met Nera, de hond, gaat. Alhoewel ze (Nera...) het veel warm heeft, maakt ze het prima. Op de warmere dagen krijgt ze 1 of 2 keer een koude douche, iets dat ze heerlijk vindt. Ze vraagt er nog net niet zelf om. En zoals je ziet heb ik vandaag een mooie, oranje klok toegevoegd. Handig voor.....:-).....! Today we received the first of the weekly magazines Laureen received as a gift from her former class in The Netherlands. For Martijn we had a PSV soccershirt with signatures of all players as well as a cloth with all best wishes of the children from Laureen's class framed, just for a couple of Euro. With internet being available now at our home we now had the first msn-"talks" face-to-face with my parents and Nok, the (highly pregnant) Thai sister in law of my wife. For our (and your...) health I added a clock, just in case...